TCM Brein: ADHD?

Ze zou zich beter moeten concentreren

De rapporten werden uitgereikt, het moment was daar. Ik had mijn best gedaan, dus er moest wel iets goeds in staan toch? Met klamme handjes sloeg ik het rapport open. Een 6.. Een 6.5. Een 7. OH!! Een 8,3!!! Een 4.. Nog een 6.. En een 5.4. Helemaal onderaan staan de algemene opmerkingen. “Kelly is snel afgeleid” Kelly kan zich maar moeilijk concentreren… Als ze beter op zou letten zou ze meer uit de lesstof kunnen halen… Kelly lijkt soms in een andere wereld… Kelly is schrikachtig, dit kan te maken hebben met haar concentratie… Ze zou zich beter moeten Concentreren…”

En daar ging ik naar huis, op de fiets, met mijn ziel onder mijn arm en mijn matige rapport in mijn fietsmandje. Ergens wist ik het ook wel. Ik lette ook niet bijzonder goed op. Ik vond het ook niet leuk of interessant op de basisschool. Was ik nou maar ergens goed in, dan was ik ook iemand om trots op te zijn. Waarom lukte dit mijn klasgenoten wel? Zij kende de staartdelingen, het verschil tussen t/d/dt, de jaartallen van de industriële revolutie, zij wisten wel waar Afrika lag en ze konden best goed gymmen.

Label Autisme Spectrum Stoornis

Natuurlijk voelde ik mij hierdoor anders op de basisschool, natuurlijk voelde ik mij alleen en onbegrepen. Ik miste zowat alles wat iedereen wel opnam, maar daarin tegen vielen mij dingen op die de rest van de wereld miste of niet interessant vond. Ik voelde me een vis die een wedstrijd boom klimmen moest zien te winnen onder de apen. Op mijn zevenentwintigste kwam na een onderzoek ‘Autisme Spectrum Stoornis’ als label zo op mijn voorhoofd terecht. Dan ben je een “autist met trekken van een ADHD’er”. Wát een bevrijding. Ik was geen loser, geen wezen wat gedoemd was om te mislukken… Ik was ‘gewoon anders’, ik had ADHD.

Nu begrijp ik waarom ik als kind blij was als ik weer een schooldag had ‘overleefd’. En de vermoeidheid wanneer ’s middags de geschiedenisles begon, net als ik mijn bammetjes met kaas en glaasje melk op had. Tien jaar later heb ik de middelbare en de Pabo overleefd. En kies ik een hele andere richting, achteraf een belangrijke wending in mijn leven als ADHD-er.

Chinese geneeskunde als stimulerend middel

Op mijn 21^ste arriveer ik in de eerste les van de basisvakopleiding Chinese Geneeskunde. Er gebeurde iets heel merkwaardigs… De docent begon te vertellen over Yin en Yang, over de 5 elementen, over een ‘Wind-Koude’ die je ziek kan maken. Voor het eerst in 21 jaar hoorde ik voor mijn gevoel eindelijk iets zinnigs en ging mijn hoofd aan.

Er trok een mist op, ik kon voor het eerst in mijn leven ergens aandachtig naar luisteren en het leek wel alsof iedere vezel in mijn lichaam reageerde. Ik weet niet hoe het voelt wanneer je stimulerende middelen gebruikt die een synthetische High bewerkstelligen, maar ik kan me voorstellen dat het bijzonder dicht in de buurt komt van mijn ervaring die dag.

Ik absorbeerde ieder woord, alles wat de docent vertelde klonk zó logisch. Alsof ik voor de eerste keer in mijn leven wakker was. De lesdag kwam tot een einde, het was 18:00 en ik heb me nog nooit zo fit en gemotiveerd gevoeld. Dit was het. Ik ben mentaal ergens thuis gekomen, er is een groep mensen die mijn taal spreekt. Ik voelde me gevonden en thuis… ik had ‘het’ helemaal gevonden. Geen ‘concentratie problemen’ meer. Hoezo ADHD? Het leven was gewoon nog nooit interessant genoeg geweest!

Dopamine voor mijn ADHD hoofd

De 13 jaar daaropvolgend vlogen voorbij. Bijscholing op Bijscholing en studie na studie, ik kon (en kan) er geen genoeg van krijgen! Chinese geneeskunde en alles wat ermee te maken heeft is dopamine voor mijn ADHD hoofd en het is zeer verslavend! Ik run nu een heerlijke praktijk en geniet met volle teugen van mijn cliënten en alles wat ze met zich meebrengen. Het diagnostisch puzzelen en de beste behandelingen zoeken maken mijn dag tot een feest, wel zonder de bammetjes met kaas en glaasje melk hoor! Herken je dit? Stay tuned voor deel 2 van deze blog.

Liefs Kelly – docent acupunctuur

koks-acupunctuur.nl/